เริ่มแรกผมได้จองห้องที่มีขนาเตียงระดับพระราชา ผมรอจนถึง 2 ทุ่มเป็นเวลา 3 ชั่วโมงเพื่อเข้าพัก เนื่องจากที่นี่จะมีการเปลี่ยนห้อง 3 เวลาต่อวัน ทำไมถึงเปลี่ยนห้องนะเหรอ เพราะที่ขอบที่นอนมันชิดหัวผมไปนะสิทำให้มันไม่สามารถขยับสายเลื่อนปรับได้ มีเลือดบนที่นอน ฉี่และเหงื่อบนหมอน หลังจากนั้น 3 ชั่วโมงผมได้เปลี่ยนห้องแต่ผมไม่พอใจนะ ผมได้วิวเห็นแม่โขงที่จริงๆเห็นเป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่ได้รบกวนแต่ที่นั่นจะเริ่มงานตอน 6 โมงเช้าและเพราะโรงแรมมีดิสโก้ที่เล่นเพลงด้วยเสียงดังจนถึงตี 4 คุณจะไม่สามารถนอนได้ ผมรู้สึกว่าโรงแรมมีปัญหาเรื่องน้ำ เห็นรอยคราบใหญ่บนเพดานและชั้นล่าง พนักงานต้อนรับไม่เรียกแท็กซี่ให้ผม ผมต้องเดินออกไปที่ถนนใหญ่ใช้เวลาประมาณ 8 นาที อาหารเช้าเป็นอาหารสำหรับชาวเอเชียเท่านั้น มีแค่ขนมปังกับแยมให้เลือก จะไม่มาอีกแล้ว!!! มันไม่ใช่โรงแรม 4-5 ดาวหรอก...ไม่ใช่ซักดาวเลย

ขณะเดินทางเกิดความคิดสำหรับการสร้างหนังเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับซอมบี้บุกโรงแรม 5 ดาว จุดประกายความคิดนี้คือการได้มาพักที่โรงแรม No Chance Palace นี่เอง มีคนบอกว่าพนักงานของ Don Chan Palace ในเวียงจันทน์ไม่ใส่ใจในการบริการแม้แต่นิด เรื่องนี้ไม่จริงเขาไม่สนใจอะไรใดๆทั้งสิ้น คงจะน่าสนใจเลยทีเดียวที่จะลองมาพักโรงแรมนี้เพื่อจะดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพนักงานไม่ยอมปฏิสัมพันธ์ใดๆกับลูกค้าตัวเอง (ถ้าไม่อยากเสียเงินก็ให้อ่านจากประสบการณ์ของผมในรีวิวนี้ก็แล้วกัน) บรรยากาศโรงแรมแย่มาก พนักงานดูเหมือนตัวประกอบในหนังซีรีย์เรื่อง the Walking Dead และดูเหมือนลูกค้าก็จะติดเชื้อซอมบี้แล้วเช่นกัน ตอนมาพักที่นี่พบว่าสภาพห้องพักพอใช้ได้ บริการอาหารในห้องพักใช้ได้ บาร์ที่ล็อบบี้ให้บริการแย่และราคาแพง ลูกค้ามักจะมีแต่พวก NGO ที่หยิ่งผยองคอยแต่จะโม้ว่าตัวเองลำบากขนาดไหนในประเทศโลกที่สาม แต่ก็พวก NGO นี่แหล่ะที่บอกว่าบริการนวดของโรงแรมใช้ได้ แนะนำให้หลีกเลี่ยงห้องพักที่อยู่ฝั่งเดียวกับไนท์คลับและลานจอดรถ ไนท์คลับจะปิดตอนตี 4 และวัยรุ่นท้องถิ่นจะกรูกันมาที่ลานจอดรถและบึ่งรถมอเตอร์ไซค์อย่างเสียงดังเพื่อตามหาสมองสดๆกิน จนถึงตี 5 ไนท์คลับตั้งอยู่ที่ชั้น1 มีลักษณะดูเหมือนยุ้งฉางในประเทศลาวไม่ยอมรับอาชีพโสเภณี หากจะพาสาวท้องถิ่นไปที่ห้องพักถือว่าผิดกฏหมาย แต่เราก็ไม่แน่ใจว่าจะผิดหรือเปล่าถ้าสาวที่เราจะพาขึ้นห้องอยู่ในโรงแรมแล้ว บางคนจะบอกว่าตัวเองเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แต่เราเชื่อว่าที่โรงแรมนี้ไม่มีใครสนใจอะไรหรอก คุณสามารถมาเที่ยวไนท์คลับของโรงแรมนี้แม้จะไม่ได้พักอยู่ที่โรงแรมนี้ก็ตาม แต่การได้ดื่มเหล้า 2-3 แก้วในยุ้งฉางและกลับห้องตอนเช้ามืด และฟังเสียงดนตรีจากชั้น 1 จนสว่างเป็นประสบการณ์ที่พิเศษพอสมควร ขอกล่าวถึงร้านอาหารจีนและสาวจีนผู้น่ารักที่ให้บริการอาหารกลางวันกับเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าประทับใจเพียงสิ่งเดียวตลอดเวลาที่มาพัก อาหารเช้าตัวเลือกเยอะ แต่แล้วก็น่าเสียดายเพราะเรานั่งกันแค่ 2-3 คน แต่อาหารเพียงพอที่จะเลี้ยงคนได้เป็นร้อยเลย เราสงสัยว่าโรงแรมนี้สร้างมาเพื่อรองรับกิจกรรมขนาดใหญ่ของรัฐบาล ขนาดนี้เงินต่างประเทศจำนวนมากกำลังหลั่งไหลสู่ประเทศลาว ผู้ลงทุนต้องหาที่อยู่และเราสามารถจินตนาการได้ว่าโรงแรมจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน... อ่านทั้งหมด